Stalker tytułowy bohater filmu Andrieja Tarkowskiego to jurodiwyj, zakorzeniona w kulturze rosyjskiej postać szaleńca chrystusowego, który wybiera specyficzną drogę do świętości ujawniając wady i grzechy ludzi bez względu na obowiązujące normy i czekające go upokorzenia. Film rozpoczyna scena, w której bohater, trudniący się w przeprowadzaniu ludzi przez zamkniętą, ogrodzoną strefę, w której zgodnie z legendami panują nadprzyrodzone moce, wymyka się z domu, aby zabrać Pisarza oraz Profesora w podróż do tajemniczej komnaty, która podobno spełnia marzenia. Jak się później okazuje, jest to podróż inicjacyjna.
co za ulga po dzisiejszych filmach! nie ma co pisać, to nalezy obejrzeć. moje i jego rozważania idą tak jednotorowo, że myślę, że wszyscy tak mamy, jesli jesteśmy na pewnym etapie naszej drogi na ziemi. i ten strach: co jeśli nie ma tej komnaty, do której brniemy, co jeśli trafimy do naszych najskrytszych pragnień, co podobno jest faktem? jakie pragnienia mam naprawdę, o czym nie wiem? światło czy znowu droga, jak w tym filmie? proste pytania. bez odpowiedzi.
Odpowiedz
Duża rzecz. Pamiętam mój "pierwszy raz" z tym filmem - na Konfrontacjach w 1981. Może się podobać albo nie (patrz choćby dyskusja na filmweb) ale nie pozostawia obojętnym, choćby ze względu na możliwość wielu interpretacji. Zaryzykuję stwierdzenie że to znacząca pozycja w historii całego kina. Dla mnie to nie rozrywka na miły wieczór ale oglądałem... już nie wiem ile razy... Pozostaje podziękować za udostępnienie.
Odpowiedz
Nic nie wiemy, kim jesteśmy ,jak działa Natura -istota żywa, z którą jesteśmy nierozerwalnie związani .Edukacja to indoktrynacja i tresura ,żadnego szacunku dla Ziemi -śmietnik i zgliszcza ,zachłanni na władzę i bogactwo niszczyciele,Syberię zmienili w wysypisko radioaktywnych śmieci ,bezduszni psychopaci dobrali się też do zaśmiecania orbity Ziemskiej, krążą tam tysiące kosmicznych śmieci .Ale ofiarom swym wmawiają 'wina człowieka'
Odpowiedz
anonim140(*.*.239.140) 2026-08-28 17:12:410
Po prostu Tarkowski, co tu jeszcze pisać. Zainteresowanym polecam też powieść "Piknik na skraju drogi" braci Strugackich, na której oparty jest film.
Odpowiedz
Arcydzieło opowieści wizualnych, uwielbiam wiele dzieł inspirowanych tym filmem, klimat jest przytłaczający i choć niewiele się dzieje, powolne tworzenie historii bohaterów i miejsca w którym się znajdują, nie pozwala się oderwać od stworzonego tu świata. Artyści tworzący to dzieło, przemyśleli każdy detal, widać od razu, że kochali ten świat i włożyli w niego całe, kreatywne serce. To coś, czego brakuje dniu obecnemu, treści ponad formą i choć obecnie nie brakuje środków na bardziej obrazowe przekazanie wizji i rozwinięcia jej, twórcy ponoszą porażkę, jedna za drugą, starając się wpisać dobrą narrację w księgowe rachuby i sprzedać wizualny obraz bez esencji, a nawet otoczki tematu, na który próbują się porwać z bogactwem, które jest im wmówione.
Odpowiedz
Wyszukiwanie odpowiedzi..
