Białe Słońce Pustyni (1970)

@anonim65: Nie rozumiesz. W czasach, gdy powstał ten film, radziecka propaganda z powodzeniem stosowała przekazy, które to mówiły:
W Związku Radzieckim niema przestępców. Armia Czerwona, prekursor armii, która była w latach siedemdziesiątych, była niezwyciężona, wykształcona i uwielbiała oddawać życie za ówczesny Związek Sowiecki.
Film ma nutę spokoju, sielanki żołnierza niezwyciężonej armii, któremu rozwiązywanie problemów przychodzi z łatwością.
W tamtych czasach to Związek Radziecki pracował na kraje ościenne, którego był zaborcą. Kraje, nie republiki. Czyli nie kraje zagrabione przez Sowietów po wojnie.
Sam nawet doświadczyłem takiego sposobu pojmowania. Były to 1986 i 1987 rok. Związek Radziecki chylił się ku końcowi, ale jeszcze doktryna działała. I w ówczesnym Chersoniu (wówczas CCCP) moi Rosyjscy rówieśnicy powiedzieli mi, że w szkołach im się mówi, że Polacy, Czesi lub Niemcy to lenie. Że to oni na nas pracują, na nasz rozwój, dobrobyt. Wówczas byłem nastolatkiem, jednak już rozumiałem system. Jak na mój wiek już biegle posługiwałem się j. rosyjskim i doskonale rozumiałem, co Rosjanie mówią.
Film był zrobiony dla Rosjan. I spełniał swoją rolę.
Więc należy na niego patrzeć nie jak na amerykańskie "arcydzieło" kinematografii, ale jak na rosyjskie arcydzieło propagandy. Odpowiedz